Een jongen koopt met een vriendin nieuwe schoenen: passen, vergelijken en kiezen.
Een man trekt 's ochtends schoenen aan die hij vorig jaar kocht, en merkt dat ze versleten zijn. Daar draait deze les om.
今 = nu, 天 = hemel/dag (大 met een streep erboven: wat boven de mens is), 今天 = vandaag. 早 = vroeg, de zon boven de horizon; 上 = boven; 早上 = ochtend. 穿 = dragen: 穴 (gat) boven 牙 (tand), het beeld van ergens doorheen steken. 去年 = vorig jaar: 去 = weggaan (土 + 厶), 年 = jaar (禾 graan, van oogst tot oogst).
买 = kopen; traditioneel 買 = 网 (net) + 貝 (schelpengeld): geld vangen met een net. 鞋 = schoen: 革 (leer) links, 圭 als klank. 的 plakt een bepaling aan het zelfstandig naamwoord.
Grammatica: 去年买的鞋 is een bijzin vóór het woord: 买 = kocht, 的 verbindt die met 鞋, dus “de schoenen die ik vorig jaar kocht”. 今天早上 staat vooraan, 了 na 穿 rondt de handeling af.
Valkuil: 的 hoort bij 买, niet bij 鞋; zeg niet 我穿了去年买鞋. Zo'n 的-bijzin komt terug in zin 12.
Hij loopt een stukje en voelt dat de schoenen niet lekker zitten: eerst lopen, dan het ongemak.
走 = lopen: 土 (aarde) boven een voetachtig element, een voet die de grond raakt. 一会儿 = een tijdje: 一 + 会 (samenkomst) + 儿, een verkleinwoordje. 觉 = voelen: boven een 学-achtige vorm, onder 见 (zien) — leren en zien = doorhebben. 得 = 彳 (radicaal lopen, ook in 很, 街) + 旦 + 寸; in 觉得 onbeklemtoond: juéde.
舒 = behaaglijk (舍 huis + 予 geven), 服 = 月 (lichaam) links; 舒服 = zich prettig voelen. 太 = te (大 met een puntje: te groot), 不 = niet.
Grammatica: 走了 + tijdsduur = “een tijdje gelopen hebben”; 了 zegt dat dat stuk lopen klaar is. 觉得 + bijvoeglijk naamwoord = zich ... voelen. 不太 + 舒服 = “niet zo comfortabel”, verzacht; je hoort bú tài, want 不 wordt voor een vierde toon de tweede.
Valkuil: 觉 lees je jué in 觉得, maar jiào in 睡觉 (slapen). Zeg ook niet 我觉得不太舒服了; de 了 hoort bij 走.
Hij kijkt nog eens goed en ziet dat de schoenen het begeven. Hier worden ze definitief afgeschreven.
看 = kijken: 手 (hand) boven 目 (oog), de hand boven de ogen om in de verte te turen. 已经 = al: 已 = “al”, 经 heeft 纟 (zijde) links. 有点儿 = een beetje: 有 (hebben) + 点 (punt, 灬 vuur onderaan) + 儿. 坏 = kapot: 土 (aarde) + 不 (niet), een muur van aarde die het niet meer doet.
Grammatica: 我看了看 is V + 了 + V: “even kijken”, een korte, achteloze handeling. Het is geen verleden tijd; 了 tussen de twee werkwoorden maakt het één kijkje. Daarna 已经 ... 了 als kader: “ze zijn al stuk”. 有点儿 hoort bij een ongunstig woord: “een tikje kapot”.
Valkuil: 有点儿 hoort bij iets ongunstigs (有点儿坏, 有点儿累); bij iets leuks klinkt het raar. En 我看了看 is “ik wierp een blik”, 我看了 is “ik heb gekeken”. In zin 12 komt 看了看 terug.
De conclusie volgt meteen als gedachte tussen aanhalingstekens: vandaag moet er een nieuw paar komen. Die “ ” werken net als in het Nederlands.
想 = denken, willen: 相 (木 + 目, elkaar aankijken) boven 心 (hart) — kijken en het in je hart voelen. 要 = willen/moeten; boven een variant van 西, onder 女. 买 = kopen (traditioneel 買: net + schelpengeld).
双 = paar: twee keer 又 (een hand), dus twee handen, twee van hetzelfde; ook 一双筷子, een paar eetstokjes. 新 = nieuw: 亲 links, 斤 (bijl) rechts, vers gekapt hout. 新 staat vóór het woord, niet erna.
Grammatica: 我要买 = “ik moet/wil kopen”; 要 drukt hier noodzaak uit. 今天 staat weer vooraan. Het maatwoord 双 zit vast aan 一: 一双, nooit 一个鞋.
Valkuil: 一双鞋 is één paar; één schoen is 一只鞋 (met 只). En 我想 alleen is “ik denk/ik zou willen”; voor “moeten” heb je 要 nodig.
Waarom vandaag? Omdat hij morgen naar school moet en dan veel loopt. Deze zin geeft de reden in twee parallelle delen.
明 = helder: 日 (zon) + 月 (maan), de twee lichten aan de hemel; 明天 = morgen. 学 = leren: 子 (kind) onder een dakachtige bovenkant; 校 = 木 + 交 (klank); 学校 = school. 还 = nog, bovendien: 辶 (lopen) + 不. 多 = veel: twee keer 夕 (avond) boven elkaar.
路 = weg: 足 (voet) links, 各 als klank. 走很多路 = veel lopen, letterlijk “veel weg lopen”: 路 is het object van 走, een afstand die je aflegt.
Grammatica: 明天 + 我 + 要 + 去 + plaats is de vaste volgorde: tijd, onderwerp, werkwoord, plaats. 还要 = “en bovendien moet ik”; 还 plakt het tweede deel aan het eerste. 很多 staat vóór 路.
Valkuil: zeg niet 走很多的路; bij een afstand valt 的 weg. En 学校 is school in het algemeen, 大学 is universiteit. Het patroon 我要 + werkwoord komt terug in zin 8, daar met 想.
Hij belt een vriendin om te vragen of ze tijd heeft: twee werkwoorden en een vraag binnen een vraag.
给 = geven, hier voorzetsel “aan/voor”: 纟 (zijde) + 合. 朋友 = vriend(in): 朋 is twee keer 月 naast elkaar, 友 = 又 (hand) + een element erboven. 打 = slaan (扌 + 丁), 电话 = telefoon: 电 (bliksem) + 话 (woord, met 讠). 打电话 = letterlijk “een telefoontje slaan” = bellen.
问 = vragen: 门 (deur) + 口 (mond) — de mond aan de deur. 她 = zij (女 vrouw + 也); 他 is hij, 它 is het. 忙 = druk: 忄 (hart) + 亡 (vergaan), een hart dat op hol is.
Grammatica: 给 + persoon + 打电话 = iemand bellen; 给 staat vóór de persoon. 问她忙不忙 is de A-不-A-vraag: het bijvoeglijk naamwoord met 不 ertussen, “druk of niet druk”. Antwoord: 忙 of 不忙, niet 是.
Valkuil: zeg niet 我打电话她, maar 我给她打电话. En 忙不忙 is geen 吗-vraag; 吗 en A-不-A sluiten elkaar uit.
De vriendin antwoordt dat ze vandaag niets te doen heeft en vraagt wat er aan de hand is.
说 = zeggen: 讠 (spraakradicaal, afkorting van 言) + 兑. 没有 = niet hebben: 没 (氵 + 殳 slaan, “onder water slaan” = verdwijnen) + 有 (hebben: 又 hand + 月). 事 = zaak, ding; leer de vorm als geheel. 没有事 = “geen zaak” = vrij, niets te doen.
怎么 = hoe: 怎 = 乍 + 心 (hart), 么 is een onbeklemtoond achtervoegsel. 你 = jij (亻 mens links). 了 in 你怎么了 maakt er “wat is er met jou” van: een verandering, geen afgeronde handeling.
Grammatica: 今天没有事 heeft geen 是: “vandaag heb ik geen zaak”. 你怎么了? gebruik je als iemand er anders uitziet of iets vreemds zegt; letterlijk “hoe ben jij geworden”. Antwoord: 我没事.
Valkuil: 怎么了 is niet “hoe gaat het” (dat is 你好吗 of 怎么样); het vraagt naar een aanleiding. En 说 heeft geen 了: het zeggen leidt de quote in, het is geen afgeronde gebeurtenis.
Nu antwoordt hij: hij wil naar het winkelcentrum om schoenen te kopen. Dezelfde quote-structuur als in zin 7, nu met een plan.
想 = denken/willen (相 boven 心). 去 = gaan (土 + 厶). 商场 = winkelcentrum: 商 = handel, 场 = plein (土 aarde + klank), dus “handelsplein”. 买 = kopen (traditioneel 買: net + schelpengeld). 双 = paar (twee keer 又), 鞋 = schoen (革 leer + 圭).
Grammatica: 去 + plaats + werkwoord is de serie-werkwoordenconstructie: “naar de winkel gaan en kopen”. Het tweede werkwoord zegt wat je daar doet; 和 of 了 is niet nodig. 我想 + werkwoord = “ik wil”, zachter dan 我要 uit zin 4 en 5.
Valkuil: zet 买 niet vóór 去 (niet 我想买去商场); de volgorde is gaan → doen. En 商场 is het centrum, 商店 een gewone winkel. Het paar-woord 双 komt uit zin 4 terug.
Ze gaat mee. Kort en vriendelijk, met een voorstelpartikel: zo spreek je in het Chinees iets af zonder te bevelen.
好 = goed, oké: 女 (vrouw) + 子 (kind), een moeder met kind. 跟 = met, volgen: 足 (voet) + 艮 (klank); je loopt achter iemand aan. 一起 = samen: 一 + 起 (opstaan: 走 + 己), “op één plek opstaan”. Je hoort yìqǐ: 一 wordt voor een derde toon de vierde.
吧 = partikel van een voorstel: 口 (mond) + 巴 (klank); het verzacht de zin tot “zullen we”.
Grammatica: 跟 + persoon + 一起 + werkwoord = samen met iemand iets doen. De volgorde ligt vast: eerst 跟 en de persoon, dan 一起, dan het werkwoord. 吧 maakt van een mededeling een voorstel; de toon gaat licht omlaag.
Valkuil: 一起 hoort vóór 去 (niet 我去一起). En 吧 is geen vraagpartikel: met 吗 zou het een echte vraag zijn. Hetzelfde 去 als in zin 8, nu met een metgezel.
Om twaalf uur staat hij bij de halte om zijn vriendin te ontmoeten: tijd, persoon, gaan, plaats, doel.
中 = midden: een streep dwars door een vierkant. 午 = het middaguur, van oorsprong een aardse tak, het uur van het paard (11–13 uur); 中午 = rond het middaguur. 车 = wagen, een kar van bovenaf gezien. 站 = staan (立) + 占 als klank; een “staplaats” is een halte, dus 车站 = halte/station.
见 = zien: traditioneel 見 een oog (目) op benen (儿). 朋友 = vriend(in), 朋 is twee keer 月 naast elkaar.
Grammatica: weer 去 + plaats + werkwoord: “naar de halte gaan om te ontmoeten”. 见 heeft een persoon als object, dus geen 到 nodig. De tijd 中午 staat vooraan; 了 is niet verplicht, want het Chinees markeert een verleden niet in elke zin.
Valkuil: 见面 (“elkaar ontmoeten”) neemt géén object: 跟朋友见面, niet 见面朋友. En 车站 is een bus- of treinhalte; een vliegveld is 机场.
Ze is er al en wacht: “al” plus een 了 dat de verandering aanduidt.
已经 = al: 已 = “al”, 经 = 纟 (zijde) + klank. 在 = zich bevinden: 才 boven 土 (aarde), “op de aarde staan”; ook het voorzetsel “in/op”. 那边 = die kant, daar: 那 = die (阝 rechts), 边 = kant (辶 lopen + 力). 等 = wachten: 竹 (bamboe) boven 寺 (tempel); oorspronkelijk “op een rij leggen, gelijk”, vandaar “wachten”.
Grammatica: 已经在那边 = “is daar al”; 在 + plaats staat vóór het werkwoord. 等我 = op mij wachten: 等 neemt de persoon direct als object. De 了 achteraan is het veranderingspartikel: ze staat er nu al, terwijl hij nog onderweg is. Het kader 已经 ... 了 is hetzelfde als in zin 3.
Valkuil: zeg niet 等给我; 等 + persoon is compleet. En 在 is hier een werkwoord, niet het progressieve 在 + werkwoord van 她在等我.
Ze kijkt naar de schoenen die hij draagt — de schoenen van zin 1. De cirkel sluit: 的-bijzin en 看了看 komen terug.
看 = kijken (手 boven 目), 了 + 看 = “even kijken”, zoals in zin 3. 穿 = dragen (穴 gat + 牙 tand: ergens doorheen steken). 的 plakt de bijzin 我穿 aan het woord. 那 = die, 双 = paar (twee keer 又), 鞋 = schoen (革 leer + 圭).
Grammatica: 我穿的那双鞋 = “dat paar schoenen dat ik droeg”. De bijzin staat vóór 的, 那 + maatwoord 双 erna: eerst de bepaling, dan de aanwijzer met maatwoord, dan het woord. Zonder 的 is 我穿那双鞋 een gewone zin: “ik droeg dat paar”.
Valkuil: laat 双 niet weg (niet 那我穿的鞋); 那 alleen kan niet bij een paar. En 穿 is dragen aan het lijf; 戴 is voor brillen, hoeden en sieraden. Vergelijk zin 1: 去年买的鞋, hier 我穿的那双鞋.
Ze kijkt naar mijn schoenen en herhaalt wat ik zelf al dacht. 她 = zij: links 女 (vrouw), rechts 也 als klankdrager. 说 = zeggen: links 讠 (het spraakradicaal, ook in 话 en 请), rechts 兑 als klankdrager. 鞋 = schoen, met links 革 = leer en rechts 圭.
Het maatwoord is hier de sleutel: 这双鞋 = "dit paar schoenen". 双 betekent "twee bij elkaar, een paar" en hoort bij dingen die je per twee gebruikt: 一双鞋, 一双袜子 (sokken), 一双筷子 (eetstokjes). Niet 这个鞋. Het teken 双 is twee keer 又 (hand): twee handen die samen iets vastpakken.
Grammatica: 已经 + bijvoeglijk naamwoord + 了 = "het is al zo ver dat …", hetzelfde frame als in zin 3 en zin 11. 不太 + 好 = "niet zo goed", zachter en vriendelijker dan gewoon 不好.
Valkuil: 不太好 klinkt voor Nederlanders als "not too good", maar het is een milde klacht: "niet zo best". Let ook op de uitspraak: shuāng, xié.
Ik geef haar gelijk en leg uit waar het pijn doet. 对 = juist, klopt; het teken bestaat uit 又 (hand) en 寸 (duim, maat). 走 = lopen, hetzelfde onderdeel zie je in 起 en 越. 路 = weg: links 足 (voet), rechts 各 als klankdrager; samen 走路 = te voet gaan. 疼 = pijn doen, met 疒, het radicaal van ziekte dat je ook in 病 ziet.
De constructie is 走路的时候: "op het moment dat ik loop" = "als ik loop". 的时候 is het vaste blok voor "toen/terwijl": 吃饭的时候 = tijdens het eten, 小的时候 = toen ik klein was. De 的 lijmt hier geen bezit aan elkaar maar 走路 aan 时候.
会 + werkwoord betekent hier niet "kunnen", maar "zal gebeuren, doet het gewoonlijk": 会疼 = "het gaat pijn doen". Vergelijk 明天会下雨 = het gaat morgen regenen.
Valkuil: de 的 in 的时候 is geen bezitspartikel, en 时候 schrijf je niet als 时后. 疼 (téng) is spreektaal; 痛 (tòng) is formeler.
Nu gaat het verhaal echt op pad. 坐 = zitten, maar ook "nemen" bij vervoer: 坐地铁, 坐车, 坐飞机. 地铁 = metro: 地 = grond, 铁 = ijzer, dus "het ijzeren ding onder de grond". 商场 = winkelcentrum: 商 = handel, 场 = veld, plaats.
Het maatwoord is 家: 一家商场, 一家店, 一家公司, 一家饭馆. 家 betekent "huis, familie" en wordt voor bedrijven gebruikt — een zaak is als het ware een huishouden. Niet 一个商场.
Grammatica: 坐地铁 staat vóór 去 en noemt de manier van reizen: 坐地铁去 = met de metro gaan, 坐飞机去 = met het vliegtuig gaan. De 了 achter 去 rondt de handeling af: we zijn gegaan, het is gebeurd. Zo werkt ook 穿了 in zin 1.
Valkuil: 商场 is een groot winkelcentrum; een kleine winkel is 商店 of gewoon 店 (zin 17, 19). En de plaats komt achter 去: 去了一家商场, niet 一家商场去了.
Binnen is het druk. 里 = in, binnenin; het teken toont 田 (veld) boven 土 (aarde) en was ooit een lengtemaat van 500 meter, nu vooral "binnenin". 有 = er is / er zijn, het werkwoord van bestaan. 很多 = heel veel (很 = heel, 多 = veel). 人 = mens, een eenvoudig teken. 店 = winkel, met 广 (het "huis met dak"-radicaal) boven 占.
De 有-zin zegt wat er bestaat: plaats + 里 + 有 + ding. 商场里有很多人 = "in het winkelcentrum zijn veel mensen". De plaats staat vooraan en 里 maakt "binnen" expliciet; zonder 里 kan het ook (商场有很多人), maar met 里 klinkt het natuurlijker.
De tweede helft is een parallel: 也有很多店, met 也 = "ook". 也 staat altijd vóór het werkwoord, nooit achteraan. Het werkwoord 有 wordt herhaald; dat is typisch Chinees.
Valkuil: 很多 is één blok, 多很 bestaat niet. En bij "veel mensen" zeg je 很多人, niet 很多个人 — het maatwoord 个 valt weg achter 很多.
De vriend wijst naar de overkant. 朋 is twee keer 月 (maan) naast elkaar, 友 is hand boven hand: samen 朋友 = vriend(in). 那边 = die kant: 那 = dat, die; 边 = kant, rand (辶 "lopen" + 力). 卖 = verkopen, 买 = kopen — één streepje verschil. 店 = winkel.
Het hart van de zin is 卖鞋的店: "de winkel die schoenen verkoopt". De 的 maakt van 卖鞋 een beschrijving bij 店. Zo werkt het Chinees vaker: werkwoord + 的 + zelfstandig naamwoord = "de … die …". Vergelijk 我买的鞋 in zin 1 en 12: "de schoenen die ik kocht".
Grammatica: 有一家卖鞋的店 = "er is een schoenwinkel". 一家 is weer het maatwoord voor zaken, net als in zin 15. 有 betekent hier "er is", niet "hebben".
Valkuil: 那 (nà, dat) tegenover 哪 (nǎ, welk) — alleen de toon verschilt en in het schrift een extra 口. Verwar 卖 (mài, verkopen) niet met 买 (mǎi, kopen): ander teken én andere toon.
Instemmen en naar binnen. 好 = goed, hier als antwoord "oké, prima". 进 = naar binnen gaan (辶 "lopen" + 井), 去 = gaan; samen 进去 = naar binnen, van de spreker af. 看 = kijken, 看一看 = even kijken. 吧 = partikel dat een voorstel maakt of de toon verzacht.
De richting is belangrijk: 进去 gaat weg van de spreker, 进来 komt naar de spreker toe. Sta je buiten, dan zeg je 我们进去吧; staat de ander binnen en roept hij je, dan is het 进来. Hetzelfde paar zie je in 上去/上来 en 出去/出来.
看一看 is de constructie werkwoord + 一 + werkwoord: iets kort doen. 看一看 = even kijken, 试一试 = even proberen, 问一问 = even vragen. In zin 3 stond 看了看, dezelfde "even"-gedachte, maar met 了 in plaats van 一.
Valkuil: 吧 maakt er een voorstel van, geen vraag; 我们进去看吧 klinkt vriendelijk, niet dwingend. En schrijf 看 niet als 着 — dat is een ander teken met een andere functie.
Binnen bij de schoenen. 店 = winkel (广 + 占), hetzelfde teken als in zin 17. 里面 = binnenin: 里 = in, 面 = vlak, kant; samen "de binnenkant". 新 = nieuw; links 亲, rechts 斤. 鞋 = schoen, met 革 (leer) links.
店里面 en 店里 betekenen allebei "in de winkel"; 里面 is iets voller, bijna "binnen de muren". De 有-zin is dezelfde als in zin 16: plaats + 有 + wat er is. Hier staat 很多 erbij, dus 有很多新鞋.
新鞋 staat zonder 的: bij een korte eigenschap plus zelfstandig naamwoord is 的 niet nodig, zeker bij vaste combinaties (新鞋, 新衣服, 老朋友). Zeg je 新的鞋, dan benadruk je "nieuwe" tegenover "oude".
Valkuil: 新 (xīn, nieuw) en 心 (xīn, hart) klinken precies hetzelfde, maar zijn een ander teken met een andere betekenis. En 里面 is één woord; 里 in 商场里 (zin 16) doet hetzelfde werk in zijn eentje.
Kleuren, als antwoord op de vraag wat er ligt. 黑 = zwart; het is zelf een radicaal, met onderaan 灬 (vier puntjes, vuur) — denk aan roet boven een vuur. 色 = kleur. 黑色 = zwart, letterlijk "zwarte kleur". 白 = wit.
De vorm 有 … 的 is hier belangrijk: "er zijn zwarte (exemplaren)". De 的 vervangt het zelfstandig naamwoord 鞋 dat je net noemde; je hoeft het niet te herhalen. Zo zeg je ook 我喜欢红的 = "ik hou van rode (dingen)". Deze 的 maakt van een beschrijving een zelfstandig naamwoord.
Structuur: 有 A 的,也有 B 的 = "er zijn A-exemplaren en ook B-exemplaren". 也 = ook, en staat vóór 有. De komma scheidt de twee delen; in spreektaal hoor je daar een kleine pauze.
Valkuil: 黑色 is het zelfstandig naamwoord "zwart"; als bijvoeglijk naamwoord zeg je liever 黑鞋 dan 黑色的鞋. En zonder 的 wordt 黑色 een zelfstandig naamwoord: 我喜欢黑色 = ik hou van zwart.
Er is nog meer kleur. 还 = nog, bovendien (hái). 看 = kijken, 见 = zien; samen 看见 = "te zien krijgen", met 见 als resultaat. 一些 = enkele, een aantal. 红 = rood; links 纟 (zijde), want rood was de kleur van geverfde zijde. 色 = kleur, zoals in 黑色 (zin 20).
看见 tegenover 看: 看 is kijken (naar iets), 看见 is het resultaat — je hebt het echt gezien. Zo werkt een resultaatcomplement vaker: 看完 = helemaal uitlezen, 找到 = gevonden hebben, 听懂 = begrepen hebben door te luisteren. Vergelijk 看了看 in zin 3.
一些 + zelfstandig naamwoord = een paar, een aantal: 一些鞋, 一些人. Gebruik 一些 bij dingen die je kunt tellen; voor niet-telbare dingen (water, geld) zeg je 一点儿.
Valkuil: 还 (hái) wordt vaak met 也 (yě) verward: 也 = "ook" in dezelfde richting, 还 = "bovendien, nog". En in 红色的鞋 hoort de 的 bij de kleur, niet bij 一些.
Mooi, maar duur. 有的 = sommige: 有 + 的, letterlijk "degene die er zijn". 好看 = mooi, letterlijk "goed om naar te kijken", dus voor dingen. 但是 = maar. 有点儿 = een beetje. 贵 = duur; onderaan 贝, het schelpje dat ooit dienstdeed als geld.
有的 … 有的 … is het paar "sommige … andere …": 有的鞋很好看,有的鞋很便宜. Hier staat maar één 有的; de tweede helft is een tegenstelling met 但是. 有的 betekent nooit "sommige" zonder groep: er moet iets zijn waaruit je kiest.
有点儿 + bijvoeglijk naamwoord klinkt vaak als een kleine klacht: 有点儿贵 = "wat aan de dure kant". Vergelijk 一点儿, dat achter het bijvoeglijk naamwoord staat bij een vergelijking: 便宜一点儿 = een beetje goedkoper. In zin 3 stond 有点儿 al bij 坏.
Valkuil: 有点儿 staat vóór het bijvoeglijk naamwoord, 一点儿 erachter. En 好看 gebruik je voor dingen; voor een persoon of bloemen zeg je eerder 漂亮.
Wat ik zoek. 想 = willen, van plan zijn. 找 = zoeken; links 扌 (hand), rechts 戈 (speer). 又 = en, zowel … als …, bij twee eigenschappen. 舒服 = comfortabel: 舒 en 服, allebei "zich op je gemak voelen".
一双 is weer het maatwoord voor een paar (zin 13): 一双鞋, 一双袜子. Niet 一对鞋: 对 gebruik je voor losse paren die bij elkaar horen, zoals 一对耳环 (een paar oorbellen) of 一对夫妻 (een echtpaar); 双 is voor wat je als één paar draagt.
Grammatica: 想 + werkwoord = willen doen (我想买, 我想找). 又 … 又 … = "én … én …" voor twee eigenschappen van één ding: 好看又舒服 = mooi én comfortabel. De 的 staat achter de hele beschrijving: 好看又舒服的鞋 = "schoenen die mooi én comfortabel zijn".
Valkuil: 又 heeft ook de betekenis "weer, opnieuw" (他又来了 = hij is er weer). Hier is het de "en"-betekenis, te herkennen aan de twee bijvoeglijke naamwoorden. En de 的 komt pas achteraan.
Er komt iemand aan. 位 = het beleefde maatwoord voor personen; links 亻 (mens), rechts 立 (staan). 一位女士 = "een mevrouw". 女士 = mevrouw, dame: 女 = vrouw, 士 = heer, geleerde. 过来 = deze kant op komen. 问 = vragen (门 "deur" + 口 "mond").
过来 tegenover 过去: 过来 komt naar de spreker toe, 过去 gaat ervan weg. 她走过来 = ze kwam naar mij toe; 她走过去 = ze liep bij me weg. Hetzelfde paar als 进来/进去 in zin 18. Na 过来 volgt vaak meteen een tweede werkwoord: 过来问 = "kwam aanlopen en vroeg".
De vraag 想买什么? heeft geen 你: in het Chinees laat je het onderwerp weg als het duidelijk is. 想 + 买 + 什么 = "willen kopen wat". 什么 staat achteraan: 你买什么? 你想吃什么?
Valkuil: 位 is alleen voor mensen; voor dieren of dingen gebruik je 个 of het juiste maatwoord. En 女士 is vrij formeel — een winkelbediende spreek je zo niet snel aan; 小姐 wordt in het vasteland juist vermeden.
Bijna letterlijk zin 8, maar zonder 去商场: de winkel is nu al om me heen. 我 = ik. 说 = zeggen: links 讠 (het spraakradicaal, ook in 话 en 请), rechts 兑 als klankdrager. 想 = denken, willen: boven 相 (木 + 目), onder 心 (hart) — met je hart ergens naar kijken. 买 = kopen; in het traditionele 買 zit 貝 (schelpengeld) onder een net.
Het maatwoord 双 = een paar, twee bij elkaar (zin 13 en 23). Het vereenvoudigde teken is twee keer 又 (hand); het traditionele 雙 toont twee vogels (隹) in één hand. 新鞋 staat zonder 的: een korte eigenschap plus zelfstandig naamwoord hoeft geen 的 (zin 19).
Grammatica: 想 + werkwoord = iets willen doen (我想买, 我想找). De aanhalingstekens geven directe rede aan, net als in zin 8 en 24. Valkuil: 我想买 klinkt beleefd en zacht; 我要买 is beslist. En 买 mǎi (kopen) is niet 卖 mài (verkopen).
她 = zij: 女 (vrouw) + 也 als klankdrager. 问 = vragen: 门 (deur) + 口 (mond) — je mond bij de deur. 喜欢 = leuk vinden: 喜 = blij (口 onder de trommel 壴), 欢 = vreugde (又 + 欠). 什么 = wat (什 = 亻 + 十, 么 = 丿 + 厶). 颜色 = kleur: 颜 heeft rechts 页 (hoofd), 色 = kleur. 呢 = ne, partikel dat de vraag zachter maakt.
De vraagzin heeft geen omkering: 什么 staat precies waar het antwoord zou staan. 你喜欢什么颜色? = "jij vindt leuk welke kleur?" Het antwoord komt in zin 27.
呢 is hier geen "en jij?"-tegenvraag maar een vriendelijke verzachting, zoals een winkelbediende die je niet wil opjagen. Vergelijk 吗, dat een ja/nee-vraag maakt: 你喜欢吗? Bij een vraag met 什么 is 吗 onmogelijk.
Valkuil: 什么 staat vóór het zelfstandig naamwoord: 什么颜色, niet 颜色什么. En 颜色 is de kleur in het algemeen; 黑色 is de kleurnaam (zin 20).
Ik geef geen keuze maar een voorkeur voor allebei. 黑色 en 白色 = zwart en wit, kleur + 色 (zin 20). 和 = en: 禾 (graan) + 口 (mond), van "harmonie" naar "samen, en". 都 = allebei, allemaal: 者 + 阝 (de "stad"-component). 喜欢 = leuk vinden (zin 26).
De zin is een voorbeeld van topic-fronting: het lijdend voorwerp staat vooraan, daarna 我, dan 都, dan het werkwoord. In het Nederlands moet "allebei" naar voren; in het Chinees blijft 都 vlak vóór het werkwoord staan.
都 is verplicht zodra je "allebei, alle" bedoelt: 我们都说 = we zeggen het allemaal. Zonder 都 noem je de kleuren als een lijstje, zonder nadruk op "beide". 都 komt nooit achter het werkwoord.
Valkuil: 和 gebruik je in een bevestiging; bij "of" in een vraag zeg je 还是: 黑色还是白色? En 都 dōu is niet 都 dū, de "hoofdstad" in 首都.
Ze gunt me de tijd. 可以 = kunnen, mogen: 可 (kunnen) + 以 (met, door middel van). 多 = veel, meer: twee keer 夕 (avond) boven elkaar — veel avonden, dus veel. 看 = kijken: 手 boven 目, een hand boven het oog om in de verte te turen. 一会儿 = een tijdje: 一 + 会 + 儿.
De constructie is 多 + werkwoord = "meer, langer doen": 多看一会儿 = nog wat langer kijken, 多吃一点儿 = wat meer eten. 多 staat vóór het werkwoord, niet erachter. De duur 一会儿 komt achter het werkwoord: 看一会儿 = een tijdje kijken.
一会儿 is een vast blokje: 等一会儿 = even wachten, 走了一会儿 (zin 2 en 35) = een tijdje gelopen. De 儿 is geen aparte lettergreep maar de noordelijke -r die aan het woord plakt; 会 betekent hier "moment", niet "kunnen".
Valkuil: 可以 + werkwoord is toestemming ("je mag"), niet een aangeleerde vaardigheid — dat is 会 (zin 14). En 多看 betekent hier "langer kijken", geen hoeveelheid.
Ze pakt het paar voor me. 给 = geven, voor: 纟 (zijde) + 合 als klankdrager. 拿 = pakken, halen: 合 boven 手 (hand) — met de hand bij elkaar brengen. 白色 = wit, 的 maakt de eigenschap vast aan het zelfstandig naamwoord. 鞋 = schoen (革 "leer" + 圭).
De volgorde 给 + persoon + werkwoord betekent "voor iemand iets doen": 她给我拿了一双鞋 = "ze pakte voor mij een paar schoenen". Zo zeg je ook 妈妈给我做了饭 (mama kookte voor mij) en 请给我看一下 (laat me even kijken). De persoon staat tussen 给 en het werkwoord, nooit achteraan.
De 了 achter 拿 rondt de handeling af: het is gebeurd (zin 15). 一双 is het maatwoord voor een paar (zin 13). Hier staat 白色的鞋 met 的, omdat 白色 twee lettergrepen telt; bij 新鞋 (zin 19) kan het zonder.
Valkuil: 给我拿 is niet "geef mij" — dat is 给我 alleen, of 给我一双鞋. En 拿 (ná) is pakken of halen; "brengen" naar je toe is 拿来 of 带过来.
Ik keur ze goed. 看 = kijken (手 boven 目, zin 28). 看了看 = even gekeken: werkwoord + 了 + werkwoord (zin 3 en 12). 觉得 = vinden, voelen: 觉 (met onderaan 见, "zien") + 得 (彳, het "lopen"-radicaal, ook in 很 en 街). 非常 = heel erg: 非 = niet, 常 = gewoon — "niet gewoon", dus buitengewoon. 好看 = mooi, letterlijk "goed om naar te kijken" (zin 22).
觉得 + bijvoeglijk naamwoord = "het vinden dat …". Het is de gewone manier om een mening te geven: 我觉得很舒服, 我觉得有点儿贵. Let op: na 觉得 volgt geen 是 — 我觉得好看, niet 我觉得是好看.
非常 is sterker en iets formeler dan 很: 非常好看 = erg mooi, 非常好 = uitstekend. De komma scheidt twee handelingen: eerst kijken, dan oordelen.
Valkuil: 得 in 觉得 lees je als de (neutrale toon), niet als dé. En 看了看 is verleden tijd zonder aparte tijdvorm: het Chinees vervoegt niet, 了 en de context doen dat werk.
Nu wil ik ze aan mijn voeten. 穿 = aantrekken, dragen: 穴 (hol, gat) + 牙 (tand) — denk aan een tand die door de stof heen breekt. 一下 = even: 下 = onder, naar beneden, dus "één keer" = kort. 再 = dan, opnieuw. 走一走 = even lopen (werkwoord + 一 + werkwoord, zin 18).
一下 staat achter het werkwoord en verzacht: 穿一下 = even passen, 看一下 = even kijken, 等一下 = even wachten. Het is de vriendelijke variant van het werkwoord alleen; 我想穿 klinkt kortaf, 我想穿一下 klinkt als een verzoek.
再 geeft een volgorde aan: eerst dit, dan dat. 我想穿一下,再走一走 = "eerst even passen, dan een stukje lopen". 再 + werkwoord = "daarna, opnieuw": 再见 = tot ziens.
Valkuil: 再 (zài, opnieuw, dan) en 在 (zài, zijn, op) klinken hetzelfde maar zijn andere tekens. En 穿 gebruik je voor kleding en schoenen; voor een bril, hoed of horloge zeg je 戴 (dài).
Nu de beleefde vraag. 问 = vragen (门 + 口, zin 26). 女士 = mevrouw, dame: 女 = vrouw, 士 = heer, geleerde (zin 24). 可以 = mogen (zin 28). 穿一下 = even passen (zin 31). 吗 = vraagpartikel: 口 + 马 als klankdrager.
De constructie 可以 … 吗? is de standaardmanier om toestemming te vragen: 可以进来吗? (mag ik binnenkomen?), 可以看一下吗? (mag ik even kijken?). Het antwoord is kort: 可以 (ja, het mag) of 不可以, 不行 (nee).
De vraag heeft geen onderwerp: ik laat 我 weg omdat de situatie duidelijk maakt dat ik het ben. Dat is heel gewoon in het Chinees, ook in winkels: 可以试吗? 问 kan, net als in zin 24 en 26, direct gevolgd worden door de persoon en dan de vraag.
Valkuil: 可以 = toestemming, 会 = aangeleerde vaardigheid, 能 = lichamelijke mogelijkheid. "Mag ik passen?" is dus 可以穿一下吗, niet 会穿一下吗. En 吗 hoort helemaal achteraan, na 一下.
Toestemming, en een stoel. 可以 = het mag, prima (zin 28 en 32). 请 = alsjeblieft, uitnodigen: 讠 (spraak) + 青 als klankdrager. 坐 = zitten: twee 人 (mensen) boven 土 (aarde) — twee mensen die op de grond neerzakken. 在 = op, in, aanwezig. 这里 = hier: 这 = dit, 里 = binnenkant.
De plaats staat hier achter het werkwoord: 坐在这里 = "zit hier". 在 + plaats is het vaste blok voor een locatie: 坐在这里, 住在这里, 站在门口. Bij 坐 kun je ook 在这里坐 zeggen, maar de volgorde met 在 achteraan is de gewone.
请 + werkwoord is de beleefde gebiedende wijs: 请坐 (ga zitten), 请进 (kom binnen), 请稍等 (een momentje alstublieft). Het is vriendelijk en neutraal, niet onderdanig; in een winkel hoort het er gewoon bij.
Valkuil: 这里 (hier) tegenover 这边 (deze kant, zin 36): 这里 is de plek, 这边 de richting. En 坐 is "zitten" als houding; "gaan zitten" is 坐下 of 坐下来.
Twee keer 上 in één zin, met twee verschillende taken. 坐 = zitten (zin 33), 椅子 = stoel: 椅 = 木 (hout) + 奇 als klankdrager, 子 is hier een achtervoegsel dat er een zelfstandig naamwoord van maakt (zoals in 桌子, 鞋子). 上 = op, boven: een streep met een punt erboven.
Eerste 上: 椅子上 = "op de stoel", een plaatsbepaling achter 在. Tweede 上: 穿上 = "aantrekken", waarbij 上 het resultaat aangeeft — het zit nu aan je lijf. Het tegengestelde van 穿上 is 脱下 (uittrekken).
De zin is een opeenvolging: eerst gaan zitten, dan de schoenen aandoen. De komma doet het werk van "en toen"; het Chinees plakt zulke handelingen graag achter elkaar zonder voegwoord.
Valkuil: 椅子 spreek je uit met een neutrale 子 (yǐzi), niet yǐzǐ. En de vaste volgorde is 坐在椅子上; zeg niet 椅子上坐在. 穿上 hoort bij kleding en schoenen, 戴上 bij bril en hoed.
Opstaan en lopen. 站 = staan: 立 (staan) + 占 als klankdrager. 起来 = overeind komen: 起 = 走 (lopen) + 己 (zichzelf), 来 = komen. Samen 站起来 = "gaan staan", letterlijk "oprijzen en komen". 走 = lopen (zin 2). 一会儿 = een tijdje (zin 2 en 28).
起来 is een richtingscomplement: het zegt welke kant het werkwoord op gaat, hier "naar boven, in beweging". Zo krijg je 站起来 (opstaan), 坐起来 (overeind gaan zitten), 拿起来 (optillen). Bij werkwoorden van gevoel of weer betekent het "beginnen": 笑起来 (beginnen te lachen), 下起来 (beginnen te regenen).
De tweede helft is precies zin 2: 走了一会儿 = een tijdje gelopen. De duur staat achter het werkwoord, met 了 ertussen: 走了一会儿, 看了一会儿, 等了一会儿. Let op de toon: 一 voor een vierde toon wordt yí, dus yíhuìr, met de -r vast.
Valkuil: 了 hoort direct achter 走, niet achter 一会儿.
Heen en terug. 从 = vanaf: twee 人 achter elkaar — de een volgt de ander, "van … af". 这边 = deze kant: 这 = dit, 边 = kant, rand (辶 "lopen" + 力). 到 = aankomen: 至 (aankomen) + 刂 (mes). 又 = weer, opnieuw. 回来 = terugkomen: 回 = een kader in een kader, 来 = komen.
Het frame is 从 A 走到 B = "van A naar B lopen". 从 en 到 zijn een paar: 从家到学校 (van huis naar school), 从早到晚 (van 's ochtends tot 's avonds). 走 staat tussen de twee plaatsen.
又 heeft twee gezichten: "én … én …" bij eigenschappen (zin 27) en "weer, nog eens" bij handelingen, zoals hier: 又走回来 = "en liep weer terug". 回来 komt naar de spreker toe, 回去 gaat ervan weg; 回来 is dus precies wat je doet als je naar je stoel terugloopt.
Valkuil: 从 … 到 … is een vaste omlijsting; zeg niet 从这边走那边. En 这边, 那边 (kant) tegenover 这里, 那里 (plek, zin 33): hier gaat het om de richting, niet om een punt.
Hij heeft het paar van zin 34 aan en wandelt wat: te klein en niet lekker.
觉 = voelen; boven de bovenkant van 学, onder 见 (zien): iets doorhebben door het te zien. In 觉得 lees je jué, in 睡觉 jiào. 得 = 彳 (lopen) + 旦 + 寸, onbeklemtoond in 觉得.
小 = klein: een haak met twee puntjes ernaast. 舒 = behaaglijk (舍 huis + 予 geven), 服 met 月 (lichaam) links. 太 = te (大 met een puntje), 不 = niet.
Grammatica: 觉得 + bijvoeglijk naamwoord = "zich … vinden"; het neemt de hele zin als object. 有点儿 staat vóór het bijvoeglijk naamwoord en hoort bij iets ongunstigs (zin 3, zin 22). 不太 + 舒服 verzacht; 不 wordt voor de vierde toon de tweede: bú tài.
Valkuil: 有点儿小 is een milde klacht, geen neutraal "een beetje klein"; voor een vergelijking zeg je 小一点儿 (zin 38). En 太不舒服 is "heel oncomfortabel", veel te sterk.
De verkoopster ziet dat het paar te krap zit en vraagt: "wil je een maatje groter?"
女 = vrouw, een oud beeld van een zittende figuur met gekruiste armen. 士 = heer: 十 met een langere onderstreep, een man met brede schouders. Samen 女士 = mevrouw (zin 24). 问 = vragen: 门 (deur) + 口 (mond).
要 = willen: boven een variant van 西, onder 女. 要不要 is de A-不-A-vraag, net als 忙不忙 in zin 6: het werkwoord met 不 ertussen. Antwoord: 要 of 不要, nooit 是.
大一点儿的 = "eentje dat een tikje groter is". 大 = groot (een mens met gespreide armen). 一点儿 staat achter het bijvoeglijk naamwoord en verzacht de vergelijking. De 的 vervangt 鞋, net als in 有黑色的 (zin 20).
Valkuil: 一点儿 achter, 有点儿 vóór het bijvoeglijk naamwoord (zin 22). Zonder 的 blijft de zin hangen. En 女士 is formeel; in de winkel zegt men eerder 售货员 of 你.
Hij stemt toe en zegt wat hij wil: het grotere paar aan zijn voeten, met 好 als "prima".
好 = goed: 女 (vrouw) + 子 (kind), een moeder met haar kind. Als antwoord is het "oké, prima", geen oordeel over de schoenen. 说 = zeggen: 讠 (spraakradicaal) + 兑.
想 = denken én willen: 相 (木 + 目, elkaar aankijken) boven 心 (hart). 想 + werkwoord = willen (zin 8, zin 23), zachter dan 要. 穿 = dragen: 穴 (gat) boven 牙 (tand), ergens doorheen steken (zin 1).
Grammatica: 我想穿 + 大一点儿的. De 的 doet hetzelfde werk als in zin 38: hij vervangt 鞋, dus "ik wil de grotere aantrekken". 穿 heeft geen eigen object meer nodig; de 的-drager is het object.
Valkuil: 穿 is voor kleding en schoenen; bril, hoed of horloge krijgt 戴 (zin 12). Zeg niet 我想穿大一点儿 zonder 的 — dan ontbreekt het zelfstandig naamwoord. En 好 alleen is geen "ja".
De verkoopster komt terug met een tweede paar, nu in het wit. 又 = weer, opnieuw.
拿 = pakken: 合 (samen) boven 手 (hand). 她 = zij (女 + 也). 一双 = een paar: 双 is twee keer 又, twee handen die samen iets vasthouden (zin 13). 白色 = wit: 白 = wit, 色 = kleur (zin 20). 鞋 = schoen: 革 (leer) + 圭.
Grammatica: 又 + werkwoord + 了 = "deed het weer". De 了 hoort bij 拿 en rondt de handeling af. Volgorde: onderwerp, 又, werkwoord, 了, maatwoord, beschrijving, zelfstandig naamwoord.
Valkuil: 又 hoort bij het verleden of bij iets wat zich nu herhaalt; voor "nog eens doen" in de toekomst gebruik je 再 (zin 46). En 一双白色的鞋: die 的 is normaal, omdat 白色 twee lettergrepen telt. Vergelijk zin 29, bijna dezelfde zin zonder 又.
Nu doet hij het anders: hij houdt ze aan en loopt ermee door de winkel. 这次 = deze keer: 这 = dit (文 boven 辶), 次 = keer (冫 links, 欠 rechts).
穿 = dragen (zin 1). 着 = partikel van een aanhoudende toestand: 羊 (schaap) boven 目 (oog). 穿着 = "hebbend aan": de schoenen zitten aan je voeten terwijl je iets anders doet. 走 = lopen, 一会儿 = een tijdje.
Grammatica: 穿着 + werkwoord = iets aan hebben tijdens een andere handeling: 她穿着红衣服唱歌. De 着 beschrijft de toestand, niet de daad van het aantrekken. Daarna 走了 + 一会儿: werkwoord + 了 + tijdsduur = "een tijdje gelopen hebben" (zin 2, zin 35). De 了 staat direct achter het werkwoord.
Valkuil: 穿着 (zhe) tegenover 穿了 (le): 我穿了鞋 = ik heb schoenen aangedaan; 我穿着鞋 = ik heb schoenen aan. Verwar 着 niet met 看. En de tijdsduur komt achter 走: niet 一会儿走了.
Hij is tevreden over het paar en vraagt naar de prijs.
这 = dit: 文 boven 辶. 双 = paar (twee keer 又); hier staat 这双 alleen, zonder 鞋: het maatwoord doet dienst als het zelfstandig naamwoord, net als 的 in zin 20. 不错 = "niet fout" = best goed, een understatement. 错 = fout: 钅 (metaal) links, 昔 rechts.
多少 = hoeveel: 多 (veel) + 少 (weinig). 钱 = geld: 钅 (metaal) links, want geld was metaal; rechts 戋. 多少钱 is de vaste prijsvraag; 鞋 hoeft er niet bij.
Grammatica: 多少 vraag je bij grotere of onbekende aantallen en bij prijzen; 几 gebruik je bij kleine aantallen (几个人?). Het partikel 呢 (口 + 尼) maakt de vraag zachter en houdt hem open, zoals in zin 26; het is geen 吗-vraag.
Valkuil: zeg niet 多少钱吗 — 呢 en 吗 gaan in deze vraag niet samen. En 不错 is geen "niet slecht" met tegenzin; het is een gewoon compliment.
Het antwoord volgt meteen: de prijs. 要 betekent hier niet "willen" maar "kosten, bedragen".
百 = honderd: 一 boven 白. 八 = acht: twee streken die uit elkaar gaan. 十 = tien: een kruis. 一百八十 = 1 × 100 + 8 × 10 = 180. Het Chinees telt van groot naar klein: eerst honderd, dan tachtig.
元 = yuan, de munteenheid: 二 boven 儿. In spreektaal zeg je meestal 块 (kuài): 一百八十块. Officieel en op prijskaartjes staat 元.
Grammatica: 这双要 + prijs = "dit paar kost …". Het onderwerp is 这双, het werkwoord 要, de prijs het object. Bij bedragen laat je 钱 vaak weg: 一百八十元, niet 一百八十元钱.
Valkuil: de toon van 一 verandert: voor 百 (derde toon) en 八 (eerste toon) wordt het yì, dus yìbǎi bāshí, niet yībǎi. Zeg voor de duidelijkheid 一百八十 en niet 一百八. En voor 200 zeg je in de winkel 两百, niet 二百.
Hij hoort de prijs en twijfelt: het paar bevalt, de prijs niet. 听 = luisteren: 口 (mond) links, 斤 (bijl) rechts als klankdrager.
了 achter 听 = "toen ik dat hoorde": de handeling is afgerond en de volgende stap volgt (zin 2). 觉得 = vinden, voelen (zin 2, zin 37).
还是 = toch nog: 还 (辶 + 不) + 是 (日 boven een voetvorm). Hier is het bijwoord "toch"; in een vraag met twee mogelijkheden betekent het "of" (A 还是 B). 有点儿 + 贵 = "wat duur" (zin 3, zin 22); 贵 heeft onderaan 贝, het schelpengeld.
Grammatica: 听了,觉得… is een opeenvolging: eerst horen, dan oordelen. De tweede zin heeft geen nieuw onderwerp nodig; 我 blijft gelden. 还是 staat vóór 有点儿, tussen 觉得 en de beoordeling.
Valkuil: 还是 als "of" hoort alleen in een vraag; hier is het "toch". En zeg niet 有点儿贵了, tenzij de prijs net veranderd is — die 了 zou "nu duurder" betekenen.
Hij rekent hardop: meer dan dit heeft hij vandaag niet bij zich. 只 = slechts, alleen maar: 口 boven 八; als maatwoord voor dieren lees je het zhī, hier is het zhǐ.
有 = hebben. 只有 = "alleen maar hebben", en het kan ook "slechts" bij een werkwoord zijn: 我只有十块钱. 今天 = vandaag (zin 1): 今 = nu, 天 = dag.
一百五十 = 100 + 50 = 150: 百 (honderd), 五 (vijf), 十 (tien). Er is geen 零 nodig, want er is geen leeg tiental; bij 105 zeg je wél 一百零五.
Grammatica: 只有 + bedrag = "ik heb maar …". Het is een toestand, geen gebeurtenis, dus geen 了. De tijd 今天 staat tussen onderwerp en werkwoord, zoals 明天 in zin 5.
Valkuil: de toon van 只 is hier zhǐ (derde toon), niet zhī. En 一百五十元 is 150, geen 1500 — de getallen staan van groot naar klein. In de winkel zeggen mensen vaak 一百五 in plaats van 一百五十; dat is informeel.
De vriend stelt voor om verder te kijken in plaats van meteen te kopen.
朋 = twee keer 月 naast elkaar, 友 = hand boven hand; samen 朋友 = vriend(in) (zin 6). 我们 = wij: 我 + 们 (亻 + 门). 说 = zeggen (讠 + 兑).
再 = opnieuw, nog eens, bij iets wat nog moet gebeuren; boven een 一, daaronder een vorm met 冂 en 土. 看 = kijken (手 boven 目), 看一看 = even kijken: werkwoord + 一 + werkwoord, als in zin 18. 吧 = partikel van een voorstel (zin 9).
Grammatica: 再 + werkwoord + 吧 = "laten we nog eens …". 我们 sluit de ander in: "wij samen". De 再 hoort bij de toekomst; bij het verleden gebruik je 又 + werkwoord + 了 (zin 40).
Valkuil: 再 en 又 worden vaak verwisseld. 再看一看 heeft geen 了; met 了 zou het "we hebben nog eens gekeken" zijn. En 我们 is inclusief: de vriend bedoelt zichzelf en de ik-figuur samen.
Hij vraagt niet om korting, maar om een ander paar uit een lagere prijsklasse. Beleefd en heel gewoon in Chinese winkels.
有没有 = "is er wel of niet", de A-不-A-vraag met 有 (zin 6, zin 38). Je kunt ook 有吗? zeggen, maar 有没有 klinkt in de winkel gewoner. 问 = vragen (门 + 口).
便宜 = goedkoop: 便 (亻 + 更) + 宜 (宀 dak + 且). Let op de uitspraak: piányi, met een onbeklemtoonde 宜 — niet pián yí. 一点儿 achter het bijvoeglijk naamwoord = "een tikje" (zin 22, zin 38). 的 vervangt weer 鞋: "eentje dat wat goedkoper is".
Grammatica: 有没有 + beschrijving + 的 = "heb je er ook …?" De volgorde is vast: werkwoord, bijvoeglijk naamwoord, 一点儿, 的. Het is één vraagzin, zonder 吗.
Valkuil: verwar 便宜 (goedkoop) niet met 方便 (handig) — ze delen 便. En 便宜一点儿 betekent "wat goedkoper", niet "heel goedkoop"; voor een groot verschil zeg je 便宜很多.
De verkoopster wijst: daar, aan de overkant, staan de zwarte. 你 = jij: 亻 (mens) links, 尔 rechts. 看 = kijken (手 boven 目); met 你 ervoor wordt het een aanwijzing: "kijk eens".
那边 = die kant, daar: 那 = die (阝 rechts), 边 = kant (辶 + 力). Het paar 这边/那边 kwam al in zin 11 en zin 17 voor. 黑色 = zwart, letterlijk "zwarte kleur": 黑 = zwart (met onderaan 灬, de vier puntjes vuur), 色 = kleur (zin 20). 鞋 = schoen (革 + 圭).
Grammatica: 那边黑色的鞋 is één lange bepaling: plaats (那边) + kleur (黑色) + 的 + zelfstandig naamwoord. De 的 hoort bij 黑色, niet bij 那边. De gebiedende wijs heeft hier geen 吧 en geen 请: 你看 is een gewone aanwijzing, vriendelijk door de toon.
Valkuil: 那 (nà, die) tegenover 哪 (nǎ, welke) — toon en een extra 口. Zet 那边 niet achter 鞋: niet 你看黑色的鞋那边. En 黑色 heeft hier 的 nodig, omdat het twee lettergrepen telt.
De verkoopster noemt de prijs van het paar dat ze net aanwees: honderdtwintig, minder dan de 180 van zin 43.
那 = die, daar (阝 rechts); 双 = paar: twee keer 又, twee handen die bij elkaar horen. 双 is het maatwoord voor schoenen (zin 13). In 那双 ontbreekt 鞋: het maatwoord staat zelf als zelfstandig naamwoord, net als 这双 in zin 42.
只 = slechts (zhǐ; voor dieren zhī, zin 45), 要 = nodig hebben, bij een prijs "kosten" (zin 43). 只要 + bedrag = "kost maar …". In 只要…就… is het "zolang … dan …".
一百二十 = 1 × 100 + 2 × 10 = 120: 百 = honderd (一 boven 白), 十 = tien (een kruis). 元 = yuan (zin 43), in de winkel ook 块. Voor 20 zeg je 二十, nooit 两十; 两 hoort bij twee stuks (两个).
Valkuil: 只要 tegenover 只有 (zin 45). 只有 + wat je hébt, 只要 + wat iets kost. Zeg niet 元块钱: 元 en 块 niet samen. En 一 wordt hier yì: yìbǎi èrshí.
Hij loopt naar het rek, pakt het paar op en bekijkt het even. Drie handelingen: 走过去 · 拿起来 · 看了看.
走 = lopen: boven 土, onder een voetvorm (止), een voet op de grond. 过 = passeren: 辶 (het radicaal "lopen", ook in 这 en 边) + 寸. 去 = gaan. 过去 = van de spreker af; 过来 is de andere kant op (zin 24). 走过去 = erheen lopen.
拿 = pakken: 合 (samen) boven 手 (hand). 起 = omhoog (走 + 己), 来 = komen. 起来 achter een werkwoord = "omhoog, in beweging": 拿起来 = oppakken. Bij een object komt het tussen: 拿起那双鞋来.
Grammatica: 看 + 了 + 看 = "even kijken", als 看一看 (zin 18), maar met 了: de blik is echt gebeurd. Die 了 is geen "voltooide tijd", maar de korte afgeronde handeling.
Valkuil: 过去 hoort bij de richting, niet bij "voorbijlopen". En 拿 is pakken, 拿起来 oppakken; 起来 valt niet weg. Vergelijk 站起来 in zin 35.
Na het passen kijkt hij verder: het zwarte paar bevalt hem ook. 也 maakt van twee mogelijkheden één voorkeur.
觉得 = vinden, voelen (zin 2, zin 37); het neemt een hele zin als object: 我觉得 + … 黑 = zwart, met onderaan 灬, de vier puntjes vuur — roet hoort bij zwart. 色 = kleur (zin 20): 黑色 = zwarte kleur.
黑色 + 的 = "de zwarte (schoenen)": die 的 vervangt 鞋, als in 有黑色的 (zin 20) en 大一点儿的 (zin 38). 也 = ook (zin 16), 很 = heel, 好看 = mooi, letterlijk "goed om naar te kijken" (手 boven 目, zin 3).
Grammatica: bij een bijvoeglijk naamwoord als gezegde gebruik je 很, niet 是: 很好看, niet 是好看. Die 很 is vaak geen "heel erg" maar een bruggetje; zonder 很 klinkt het als een vergelijking.
Valkuil: 的 mag hier niet weg: 黑色 telt twee lettergrepen, dus 黑色的鞋 (vergelijk 白鞋 in zin 20). En 也 staat vóór 很.
Hij wil het paar passen en vraagt toestemming. Bijna letterlijk de vraag van zin 32 — nu over dít paar; de verkoopster antwoordt in zin 53.
问 = vragen: 门 (deur) + 口 (mond), de mond aan de deur (zin 24). 这 = dit: 文 boven 辶. 双 = paar (zin 49), hier alleen: 这双 = dit paar.
可以 = kunnen, mogen (可 + 以): het vraagt om toestemming of zegt dat iets mag. 穿 = dragen, aantrekken (zin 1).
一下 = even: 一 + 下, een kleine hoeveelheid tijd of actie (zin 31, zin 32). 吗 = vraagpartikel (口 + 马): van een mededeling een ja/nee-vraag maken.
Grammatica: 可以 + werkwoord + 一下 + 吗 = "mag ik even …?". Antwoord: 可以 (zin 53) of 不可以. Zonder 吗 is het een mededeling: 这双可以穿一下.
Valkuil: 可以 gaat over toestemming of mogelijkheid, 会 over een aangeleerde vaardigheid. En 一下 is "even", 一会儿 "een tijdje" (zin 50).
Het antwoord is precies dat van zin 33, maar met 女士 in plaats van 她: dezelfde beleefde uitnodiging en dezelfde 请.
女 = vrouw (een zittende figuur met gekruiste armen), 士 = heer, geleerde (十 met lange onderstreep). Samen 女士 = mevrouw (zin 24). 说 = zeggen (讠 + 兑).
可以 = het mag (zin 52), hier een kort "ja, hoor". 请 = alsjeblieft, uitnodigen (讠 + 青); 请 + werkwoord = "ga je gang". 坐 = zitten (twee mensen op de grond, met 土), 在 = op, in.
这里 = hier: 这 (dit) + 里 (binnen, de velden onder 田). In spreektaal ook 这儿.
Grammatica: 坐在这里: 在 + plaats staat achter het werkwoord. Bij 坐 is dat vast: 坐在椅子上 (zin 34).
Valkuil: zeg niet 请坐在这里吗 — 请 is al een uitnodiging, geen vraag. En 请 (uitnodigen) is niet 谢谢 (bedanken).
Hij trekt het zwarte paar aan en loopt er een stukje op. Dezelfde beweging als in zin 35, nu met 穿上.
穿 = dragen, aantrekken (zin 1); 上 = op, omhoog (een streep boven een basis). Achter een werkwoord zegt 上: "het zit erop" — 穿上 = aantrekken en aan hebben.
黑 = zwart (met 灬, vuur, onderaan), 色 = kleur: 黑色 = zwarte kleur (zin 51). 的 hoort bij 黑色 (zin 20). 鞋 = schoen: 革 (leer) + 圭 (zin 1).
Grammatica: 穿上 tegenover 穿着 (zin 41) en 穿了: 穿上 is het aantrekken, 穿着 de toestand daarna, 穿了 "heb aangedaan". Daarna 走了 + 一会儿: werkwoord + 了 + tijdsduur (zin 35).
Valkuil: 走了一会儿 = "een tijdje gelopen", niet "een tijdje geleden gelopen" (dat is 刚才走了一会儿). En de 了 staat direct achter 走.
Zijn oordeel is positief: ze zitten lekker en hij vindt ze mooi. Twee keer 很, en toch twee verschillende dingen.
这双 = dit paar (zin 42, zin 49): 这 = dit (文 + 辶), 双 = paar (twee keer 又). 穿着 = aan hebben: 穿 + 着, het partikel van de aanhoudende toestand (zin 41).
舒服 = comfortabel: 舒 (舍, huis + 予, geven) + 服 (met 月, lichaam, links) — "het lichaam zit er goed in". 很 = heel; bij een bijvoeglijk naamwoord is het vaak een bruggetje (zin 51). 喜欢 = leuk vinden: 喜 (blij) + 欢 (vreugde).
Grammatica: 这双穿着很舒服 is een topic-zin: 这双 is het onderwerp, 穿着 + 很舒服 zegt hoe het zit. 我很喜欢 heeft geen object: 喜欢 kan zonder, het paar is uit de context duidelijk.
Valkuil: 穿着 is de toestand, niet de daad; zeg niet 这双穿很舒服, dan mist de 着. En 喜欢 is geen "willen": 我喜欢穿 = ik draag ze graag, niet "ik wil ze dragen".
De vriend wil weten hoe het paar nu zit en stelt de standaardvraag: hoe voelt het? In zin 57 volgt het antwoord.
朋 = twee keer 月 naast elkaar, 友 = hand boven hand: 朋友 = vriend(in) (zin 6). 问 = vragen (zin 24). 你 = jij (亻 + 尔).
现在 = nu: 现 (王, jade + 见, zien) + 在 (土 + een vorm met 才). Samen "op dit moment". 觉得 = vinden, voelen (zin 2).
怎么样 = hoe: 怎 (乍 + 心) + 么 (klein) + 样 (木 + 羊, vorm). Letterlijk iets als "wat voor vorm".
Grammatica: 觉得 + 怎么样 = "hoe vind je het, hoe voelt het". Het is de standaardvraag naar een oordeel of toestand, en het antwoord is een bijvoeglijk naamwoord (zin 57: 很舒服). 现在 staat tussen onderwerp en werkwoord.
Valkuil: 怎么样 is niet hetzelfde als 怎么 ("hoe, op welke manier"): 怎么去 = hoe kom ik er; 怎么样 = hoe is het. En 觉得 heeft geen 是 nodig: 你觉得怎么样, niet 你觉得是怎么.
Het antwoord is kort: lekker, en ook niet te groot. Hij herhaalt 这双 niet — in het Chinees mag je dat weglaten als de context duidelijk is.
很 = heel (彳, het radicaal "lopen", + 艮); 舒服 = comfortabel (zin 55). 也 = ook (zin 16): hij voegt een tweede pluspunt toe.
不 = niet, 太 = te (大 met een puntje eronder), 不太 = niet zo, niet te. 大 = groot: een mens met gespreide armen.
Grammatica: 不太 + bijvoeglijk naamwoord = "niet al te …", een verzachting (zin 37: 不太舒服). Hier is het juist een compliment: de schoen is niet te groot, dus hij past. Het onderwerp (这双) blijft weg; 也 staat vóór 不太.
Valkuil: 不太大 is niet hetzelfde als 不大 ("niet groot", kan "klein" betekenen) of 太大 ("te groot"). Let op de toon: 不 vóór 太 (vierde toon) wordt bú, dus bú tài dà. En zeg niet 也很大 — dan zeg je "ook heel groot".
De vriendin is nog niet tevreden: zitten is één ding, lopen is iets anders. Ze vraagt door met 呢, een korte tegenvraag zonder werkwoord.
她 = zij (女 + 也), 又 = weer, bij iets wat zich herhaalt (zin 36, zin 40). 问 = vragen (zin 24).
走路 = lopen, te voet: 走 (lopen, zin 50) + 路 (weg, 足 + 各). 的时候 = wanneer: 的 + 时候 (tijd, moment). Vaste verbinding: werkwoord + 的时候 = "wanneer je …".
呢 = "en …?" — het partikel dat de vraag openhoudt (zin 26, zin 42). Hier vervangt het de hele vraag: "en als je loopt?"
Grammatica: X 的时候 maakt van een handeling een tijd: 走路的时候 = tijdens het lopen (zin 14: 走路的时候会疼). Die 的 hoort bij 时候, het is geen bezit.
Valkuil: 又 hoort bij het verleden of bij een herhaling die nu gebeurt; voor "nog eens" in de toekomst gebruik je 再 (zin 46).
Hij loopt nog een rondje en is enthousiast. 很好 is kort en duidelijk — precies wat je in een winkel zegt.
走 = lopen (zin 50), 了 = de afgeronde handeling, 一会儿 = een tijdje (zin 2, zin 54): 走了一会儿 = een tijdje gelopen.
说 = zeggen (讠 + 兑, zin 53), 很 = heel (zin 57), 好 = goed: 女 (vrouw) + 子 (kind), een moeder met haar kind, het beeld van "goed" (zin 39).
Grammatica: twee werkwoorden achter elkaar, 走了一会儿 en 说, geven een opeenvolging: eerst lopen, dan zeggen. Het onderwerp 我 geldt voor beide. De aanhalingstekens doen hier hetzelfde werk als in het Nederlands: ze openen de letterlijke woorden.
Valkuil: 很好 is hier een oordeel over de schoenen, geen cijfer. En 好 alleen (zin 39) is "oké, prima"; met 很 wordt het een echte waardering. Een tweede 了 (我走了一会儿了) zou "ik loop nu al een tijdje" betekenen — een andere zin.
De conclusie valt in stilte: dit paar mag elke dag mee. 想 leidt een gedachte in, dus staan er aanhalingstekens.
想 = denken, willen: 相 (木 + 目, elkaar aankijken) boven 心 (hart) — kijken en het in je hart voelen (zin 39). Hier is het "denken", niet "willen".
这双 = dit paar (zin 42), 可以 = kunnen, mogen (zin 52), 穿 = dragen (zin 1).
每天 = elke dag: 每 (elk, iedere) + 天 (dag, 大 + 一). 都 = allemaal, telkens: 者 + 阝. 每天 … 都 = "elke dag, zonder uitzondering".
Grammatica: 每 + 天 + 都: 都 staat achter de tijd en vóór het werkwoord, dus 每天都穿, niet 都每天穿. 可以 + werkwoord zonder object: 穿 is genoeg, 鞋 zit al in 这双.
Valkuil: 每天 alleen kan ook, maar 都 maakt het "alle dagen"; zonder 都 klinkt het neutraler. En 想 met aanhalingstekens is een gedachte; verwar 想 (denken, willen) niet met 觉得 (vinden, voelen).
Na het zwarte paar (zin 54) weegt hij nog één keer af: hij denkt na en kijkt nog eens naar de witte schoenen.
想 = denken: 相 (木 + 目, elkaar aankijken) boven 心 (hart). 又 = weer, opnieuw: een hand die iets nog eens doet. 看 = kijken: 手 boven 目, de hand boven de ogen om te turen. 白 = wit, 色 = kleur, samen 白色 = wit (zin 20). 鞋 = schoen: 革 (leer) links, 圭 rechts.
Grammatica: 想了想 is werkwoord + 了 + werkwoord: "even nadenken" (zin 3, zin 12). Daarna 又 + 看 + 了: "keek toen weer"; die 了 rondt het kijken af. 白色的鞋: 白色 telt twee lettergrepen, dus de 的 is nodig (zin 29).
Valkuil: 想了想 is niet 想了 ("ik dacht"); de verdubbeling maakt het kort. Voor "nog eens" in de toekomst gebruik je 再 (zin 46), niet 又.
Hij vergelijkt: de witte zijn mooier om te zien, maar kosten meer. Die tegenstelling 好看 ↔ 贵 is zijn twijfel.
白 = wit; het teken is zelf een radicaal (een streepje boven 日). 色 = kleur: boven een 人-achtige vorm, onder 巴. 好 = goed (女 + 子), 看 = kijken; 好看 = "goed om naar te kijken" = mooi (zin 22). 但 = 亻 + 旦, 是 = zijn; 但是 = maar. 贵 = duur: onderaan 贝, schelpengeld.
Grammatica: 白色的 zonder 鞋: de 的 maakt van de kleur een zelfstandig naamwoord, "de witte (schoenen)" (zin 20, zin 38). 一些 staat achter het bijvoeglijk naamwoord: 贵一些 = "wat duurder", een milde vergelijking met een onuitgesproken norm.
Valkuil: 一些 achter 贵 is "wat ...er", niet "enkele"; vóór het woord is het "enkele" (一些鞋, zin 21). Voor "een tikje duur" zeg je 有点儿贵 (zin 22, zin 67). En 好看 is geen werkwoord: geen 是 ervoor.
Het zwarte paar krijgt de andere helft van het oordeel: ook mooi, en bovendien lekker. 也 en 还 stapelen de argumenten.
黑 = zwart, met onderaan 灬 (vier puntjes, vuur) — roet boven een vuur. 色 = kleur (zin 20). 也 = ook. 好看 = mooi (zin 22). 还 = nog, bovendien (hái), met 辶 linksonder. 很 = heel, met 彳 (lopen, ook in 得 en 街). 舒 = behaaglijk (舍 + 予), 服 met 月 (lichaam) links; 舒服 = comfortabel (zin 2).
Grammatica: het onderwerp is 黑色的 = "de zwarte (schoenen)", een 的 zonder zelfstandig naamwoord (zin 62). 也 vóór 好看 zegt: net als de witte. 还 voegt een tweede pluspunt toe: "en daarbij". Twee beoordelingen, zonder 是.
Valkuil: 也 = "ook" in dezelfde richting, 还 = "bovendien, nog" (zin 21); zeg niet 还也. En 很 is geen nadruk: 很舒服 is gewoon "comfortabel".
Hij zet de twee paren naast elkaar en kijkt er nog eens goed naar: twee paar, en hij weet nog niet welke.
又 = weer (zin 36). 看 = kijken (手 boven 目), 看了看 = even gekeken (zin 3). 这 = dit: 文 boven 辶. 两 = twee: een kader met twee 人 erin, twee mensen in één omhulsel. 双 = paar: twee keer 又 (hand), twee handen die samen iets vasthouden (zin 13). 鞋 = schoen (革 + 圭).
Grammatica: 两 + maatwoord: 两双鞋 = twee paar. Bij een maatwoord gebruik je 两, niet 二; 二 is voor tellen en getallen als 二十 (zin 43). De aanwijzer staat vóór het getal: 这 + 两双 + 鞋.
Valkuil: 二双鞋 is fout, het moet 两双. Zet 这 niet achter 两双. En 看了看 is "even kijken", geen verleden tijd op zich; 又 en de context maken er "keek weer" van.
De twijfel is compleet: twee goede paren, en hij komt er niet uit. 不知道 + vraagwoord is de gewone manier om "ik weet niet welke" te zeggen.
还 = nog (辶 + 不), 是 = zijn; 还是 = nog steeds (zin 44). 知 = weten: 矢 (pijl) + 口 (mond) — iets meteen raak zeggen. 道 = 辶 + 首; samen 知道 = weten. 买 = kopen (買: net + schelpengeld). 哪 = welke: 口 + 那; toon nǎ tegenover 那 (nà, die). 双 = paar, 好 = goed.
Grammatica: 还是 + 不 + 知道 = "nog steeds niet weten". Daarna de vraag als bijzin: 买哪双好, "kopen welk paar is goed" = "welk paar zal ik kopen". Het vraagwoord blijft staan, zonder 吗 (zin 26). 好 achteraan = "het beste".
Valkuil: 还是 is hier "nog steeds", maar in een vraag met twee opties "of" (A 还是 B, zin 44). Zeg niet 我不知道买哪双好吗. En 哪 niet als 那 schrijven.
De vriend geeft het beslissende argument: jij loopt elke dag, dus kies het paar dat dat aankan. 每天 … 都 … is een vast paar.
朋 = twee keer 月, 友 = hand boven hand; 朋友 = vriend(in) (zin 6). 说 = zeggen (讠 + 兑). 每 = elk: 人 boven een vorm van 母. 天 = hemel, dag (大 met een streep erboven). 都 = allemaal, telkens. 要 = moeten (zin 4). 走 = lopen, 路 = weg (足 + 各); 走路 = te voet gaan (zin 14).
Grammatica: 每 + 天 + 都 + 要 + 走路: bij 每 hoort 都 verplicht, ook bij één persoon. 要 drukt noodzaak uit. 走路 is een vaste combinatie werkwoord + object; er past geen tweede object achter.
Valkuil: laat 都 niet weg bij 每天. 要 is hier "moeten", niet "willen" (dan 想, zin 8). En 走路 is niet "de weg lopen", maar gewoon "lopen".
De vriend herhaalt bijna woordelijk wat de ik-figuur zelf al dacht (zin 62), nu met 有点儿 in plaats van 一些. Dat verschil is de les van deze kaart.
白 = wit, 色 = kleur (zin 62). 的 maakt van 白色 een zelfstandig naamwoord: "de witte" (zin 20). 好看 = mooi (zin 22). 但是 = maar. 有 = hebben (又 + 月), 点 = punt (占 + 灬), 儿 = verkleinwoordje; 有点儿 = een tikje.
Grammatica: 有点儿 + 贵: 有点儿 staat vóór het bijvoeglijk naamwoord en hoort bij iets ongunstigs, een milde klacht (zin 3, zin 37). Vergelijk zin 62: 贵一些 zet de maat achter het woord en is neutraal vergelijkend.
Valkuil: 有点儿 hoort niet bij iets leuks (有点儿好看 klinkt raar) en niet bij een zelfstandig naamwoord; dan zeg je 一点儿 (一点儿水). De volgorde ligt vast: 有点儿 eerst, 贵 erna.
Nu draait de vriend de argumenten om: het zwarte paar zit lekker én ziet er goed uit. 穿着 + bijvoeglijk naamwoord zegt: "zittend aan de voet".
黑 = zwart (met 灬, zin 63), 色 = kleur, 黑色 = zwart. 的 = "de zwarte (schoenen)". 穿 = dragen: 穴 (gat) boven 牙 (tand) (zin 1). 着 = partikel van een aanhoudende toestand: 羊 boven 目 (zin 41). 舒服 = comfortabel (zin 2). 也 = ook, 好看 = mooi (zin 22).
Grammatica: 穿着舒服 = "aan hebbend zitten ze lekker": 穿 + 着 beschrijft de toestand, 舒服 het oordeel. Het onderwerp is 黑色的, een 的 zonder zelfstandig naamwoord (zin 62). Daarna 也好看: tweede pluspunt, zonder nieuw onderwerp en zonder 是.
Valkuil: 穿着 (zhe) is "aan hebben", 穿了 (le) is "hebben aangedaan" (zin 41). Zeg niet 黑色的穿着很舒服了: een toestand krijgt geen 了. En 是舒服 is fout.
Hij neemt de tijd en geeft de vriendin gelijk. Twee nuttige blokken: 想了 + tijdsduur en 说得对.
想 = denken (相 + 心, zin 61). 一会儿 = een tijdje: 一 + 会 + 儿 (zin 2). 觉得 = vinden, voelen (zin 2). 她 = zij: 女 + 也. 说 = zeggen (讠 + 兑). 得 = 彳 + 旦 + 寸; hier leidt het een complement in, onbeklemtoond de. 对 = juist: 又 + 寸.
Grammatica: 想了 + 一会儿 = "een tijdje nagedacht": de tijdsduur staat achter het werkwoord, met 了 ertussen (zin 2, zin 35). 觉得 neemt de hele bijzin als object, zonder 是. 她说得对 is werkwoord + 得 + complement: "ze zegt het juist" = ze heeft gelijk.
Valkuil: drie keer "de": 的 vóór een zelfstandig naamwoord, 地 vóór een werkwoord, 得 achter een werkwoord vóór een complement. Dus 说得对, niet 说的对. En 对 is hier "juist", geen voorzetsel.
Hij doet het nog eens: het zwarte paar aan en weer een stukje lopen, zoals in zin 41, nu met 又 en de kleur erbij.
又 = weer (zin 36). 穿 = dragen (zin 1), 着 = aanhoudende toestand (zin 41). 黑色 = zwart (zin 63), 的 plakt de kleur aan 鞋. 鞋 = schoen (革 + 圭). 走 = lopen, 一会儿 = een tijdje (zin 2).
Grammatica: 又 + 穿着 + 黑色的鞋 + 走 + 了 + 一会儿: 又 = "weer", 穿着 = de toestand waarin hij loopt, 走了 + 一会儿 = de duur van dat lopen (zin 2, zin 35). De 了 hoort bij 走, niet bij 穿: hij trekt ze niet opnieuw aan.
Valkuil: zet 穿着 niet achter 走. Voor "weer" in het verleden 又, in de toekomst 再 (zin 46). En 穿着 krijgt geen 了; 穿了 zou "aangetrokken" betekenen, een handeling in plaats van een toestand.
Hij legt de beslissing bij de vriendin: wat vind jij ervan? Dezelfde vraag als zin 56, nu van de andere kant: niet 朋友问, maar 我问朋友.
问 = vragen: 门 + 口, je mond bij de deur. 朋友 = vriend(in) (zin 6). 你 = jij (亻 + 尔). 觉 = voelen: boven de bovenkant van 学, onder 见 (zin 2). 得 = 彳 + 旦 + 寸, onbeklemtoond. 怎 = 乍 + 心, 么 = onbeklemtoond achtervoegsel, 样 = 木 + 羊; 怎么样 = hoe, wat vind je.
Grammatica: 问 + persoon + citaat: 我问朋友:"…". De persoon staat direct achter 问 (zin 24, zin 32). 觉得怎么样 = "wat vind je ervan"; het antwoord is een bijvoeglijk naamwoord (好看, 很舒服), nooit 是 + bijvoeglijk naamwoord.
Valkuil: 怎么样 vraagt naar een oordeel, 怎么 naar de manier. Zeg niet 你觉得怎么样吗: 怎么样 en 吗 gaan niet samen (zin 26). En 得 in 觉得 lees je als de.
Het antwoord stelt gerust: ze zijn mooi, en als jij ze maar mooi vindt, is het goed. … 就 好 = "als … dan is het goed".
她 = zij (女 + 也). 说 = zeggen (讠 + 兑). 好 = goed (女 + 子), 看 = kijken; 好看 = mooi (zin 22). 你 = jij. 喜 = blij (口 onder de trommel 壴), 欢 = vreugde (又 + 欠); 喜欢 = leuk vinden (zin 26). 就 = dan, in dat geval (京 + 尤).
Grammatica: 你喜欢就好 = "als jij ze maar leuk vindt, dan is het goed". 就 koppelt voorwaarde aan conclusie; 好 alleen = "prima, in orde". Het object van 喜欢 (de schoenen) wordt niet herhaald: uit de context blijkt dat het om 这双 gaat (zin 42).
Valkuil: 就 is hier "dan", niet "meteen" (dat is 就 in 我今天就买, zin 73). Zeg niet 你喜欢就是好. En 好 achteraan gaat over de situatie, niet over de schoenen.
De knoop is doorgehakt: hij kiest het zwarte paar. 就 maakt van het besluit iets meteen.
好 = goed, hier "oké" (女 + 子). 今天 = vandaag: 今 = nu, 天 = dag (大 + 一). 就 = dan, meteen: 京 + 尤. 买 = kopen; traditioneel 買 = 罒 (net) boven 贝 (schelpengeld). 这 = dit: 文 + 辶. 双 = paar: twee keer 又, twee handen bij elkaar; maatwoord voor schoenen, sokken en stokjes.
Grammatica: 就 staat na de tijd en vóór het werkwoord: 我今天就买 = "ik koop het vandaag, meteen". Het drukt een snelle beslissing of grens uit, niet "slechts". 这双 laat 鞋 weg, net als 那双 (zin 42) en 这双 (zin 60): het maatwoord draagt het zelfstandig naamwoord.
Valkuil: 买 (mǎi, derde toon) is kopen, 卖 (mài, vierde toon) is verkopen — 卖 heeft een 十 bovenop. 就 is niet 才 ("pas, eindelijk"). En 一双 is een paar; één schoen is 一只鞋.
Ze hoort de beslissing en ontspant: haar oordeel valt goed. Twee keer 了 en één 地 vallen op.
听 = luisteren: 口 (mond) + 斤 (klank). 了 achter 听 = "toen ze het gehoord had": de handeling is afgerond. 也 = ook. 高兴 = blij: 高 = hoog (een toren), 兴 = opgewekt; samen "hoog gestemd". 地 = bijwoordpartikel: het plakt 高兴 aan 笑. 笑 = lachen: 竹 boven 夭, een gezicht dat openplooit.
Grammatica: bijvoeglijk naamwoord + 地 + werkwoord = "op een … manier": 高兴地笑 = blij lachen, 慢慢地走 = langzaam lopen. De 了 achter 笑 meldt een nieuwe toestand — zij lacht nu. De eerste 了 rondt 听 af (zin 40, zin 41).
Valkuil: 地 klinkt hier de (neutraal), niet dì; dì is "aarde". Houd de drie uitgangen uit elkaar: 的 + zelfstandig naamwoord (mooie schoen), 地 + werkwoord (blij lachen), 得 + gevolg (goed lachen). En 高兴 is geen werkwoord met 是: 我很高兴, niet 我是高兴.
Hij houdt het paar vast en loopt met de verkoopster naar de kassa. 拿着 en 跟 dragen de zin.
拿 = pakken: 合 boven 手 (hand). 着 = duratief partikel: de toestand duurt voort. 鞋 = schoen: 革 (leer) + 圭. 跟 = met, volgen: 足 (voet) + 艮; je loopt achter iemand aan. 女士 = mevrouw (zin 24). 到 = aankomen: 至 + 刂. 前面 = voorkant: 前 = voor, 面 = kant.
Grammatica: 拿着 = "met … in de hand": 着 beschrijft een toestand die aanhoudt, geen handeling die bezig is. Zo zeg je 穿着鞋, 坐着, 门开着. 跟 + persoon + werkwoord = samen met iemand (zin 9). 走 + 到 + plaats = lopen tot die plaats; 到 is het resultaat, net als 出 in zin 81.
Valkuil: 着 is geen "-ing": 我拿着鞋 = "ik heb de schoenen vast", niet "ik ben aan het pakken". Voor "met" zeg je 跟 (spreektaal) of 和. En 走到前面 is "naar voren lopen", niet "eerder lopen".
De betaling: hij overhandigt de verkoopster het afgesproken bedrag. Eén werkwoord, twee voorwerpen.
给 = geven: 纟 (zijde) + 合; het idee "bij elkaar brengen" zit er nog in. 她 = zij (女 + 也), de vrouwelijke vorm naast 他 en 它. 一百二十元 = 120 yuan: 百 = honderd (一 boven 白), 十 = tien (een kruis), 元 = yuan (二 boven 儿). 元 is de officiële munt; in de winkel zeg je 块, dus 一百二十块.
Grammatica: 给 + persoon + ding = iemand iets geven: 我给她一百二十元. De persoon staat eerst, het ding erna — omgekeerd aan het Nederlands. De 了 mag, maar hoeft niet: 我给了她一百二十元 maakt "heb gegeven" expliciet; in een vlot verhaal loopt de zin ook zonder 了.
Valkuil: voluit is het 一百二十; in de winkel zeggen Chinezen vaak 一百二, waarbij 十 wegvalt. Voor 200 gebruik je 两百, niet 二百. En 二 hoort bij 二十; 两 hoort bij een maatwoord: 两双鞋, 两个人. Zeg nooit 元块钱: 元 en 块 sluiten elkaar uit.
Zij bedankt en biedt nog iets aan; de formule is meteen een afsluitertje.
谢谢 = dank je: 谢 = 讠 (spreken) + 射; verdubbeld klinkt het warmer, zoals 谢谢你 en 谢谢大家. 还 = hái, nog, bovendien (辶 linksonder). 要 = willen, nodig hebben. 什么 = wat: 什 = 亻 + 十, 么 = 丿 + 厶. 吗 = vraagpartikel (口 + 马).
Grammatica: 还要 + 什么 = "wat wil je nog (erbij)". De 吗 maakt van de open vraag een vriendelijk aanbod: "is er nog iets?". De 还 staat vóór 要, nooit erna. In zin 63 was 还 "bovendien" tussen twee pluspunten; hier is het "nog" in een vraag.
Valkuil: antwoord niet met 是 of 不是 op een 什么-vraag; noem het ding of zeg 没有了 (zin 78). 还 heeft twee lezingen: hái = nog, huán = teruggeven. En 谢谢 + 你 is vriendelijk; met een zelfstandig naamwoord wordt het 谢谢你的帮忙, met 的 — de nette variant.
Hij slaat het aanbod af, maar niet bot: eerst "nee, dat is alles", dan dank voor de hulp.
没有 = niet hebben: 有 wordt ontkend met 没, nooit met 不. 了 = veranderingspartikel: van "misschien nog iets" naar "niets meer". 谢谢 = dank je (zin 77). 帮忙 = helpen: 帮 = 巾 + 邦, 忙 = 忄 + 亡 (druk); samen "iemand uit de drukte helpen".
Grammatica: 没有了 is een vaste afsluiting: "nee, niets meer" — de 了 zegt dat de situatie veranderd is. 谢谢 + persoon + werkwoord = dank voor wat iemand doet: 谢谢你帮忙, 谢谢你告诉我. 帮忙 neemt geen lijdend voorwerp: "help mij" is 帮我 (忙), niet 帮忙我; 谢谢你帮忙 is goed omdat er geen voorwerp volgt.
Valkuil: 不有 bestaat niet; ontken 有 altijd met 没. Verwar 没有了 ("niets meer") niet met 不去 ("ga niet"). En na 谢谢 volgt de persoon direct: 谢谢你帮忙; met een zelfstandig naamwoord wordt het 谢谢你的帮忙 (zin 77). Een net antwoord op 谢谢 is 不客气 of 不用谢.
De verkoopster overhandigt de schoenen en stopt er nog een tas bij. Eén teken, 还, draagt de verrassing.
女士 = mevrouw (zin 24). 给 = geven (zin 76). 新 = nieuw: 亲 (立 + 木) + 斤. 鞋 = schoen: 革 + 圭. 还 = hái, bovendien, ook nog. 包 = tas, iets omhullens: 勹 + 巳. 个 = algemeen maatwoord.
Grammatica: twee keer 给 + persoon + ding: 给我新鞋, 给我一个包. Het tweede deel begint met 还 = "en bovendien". Let op de dubbele lezing van 还给: 还 (hái, "bovendien") + 给 ("geven") geeft "gaf me bovendien een tas"; 还 (huán, "teruggeven") + 给 is één werkwoord: "teruggeven aan". Hier geldt het eerste, want er wordt niets teruggegeven.
Valkuil: bij 包 hoort 个 (een tas), bij schoenen 双: 一双新鞋, nooit 一个鞋. En 包 is de tas; 包子 (bāozi) is het gestoomde broodje — 子 maakt er eten van. Vergelijk 新鞋 zonder 的 (zin 19) met 白色的鞋 (zin 29).
Twee keer dezelfde afscheidsformule, heen en weer: de dialoog sluit als een deur.
再 = weer, opnieuw: boven een 一, daaronder een vorm met 冂 en 土. 见 = zien: 目 (oog) op 儿 (benen) — een oog dat je tegemoet komt. Samen 再见 = "weer zien" = tot ziens. 说 = zeggen: 讠 + 兑. De aanhalingstekens en de dubbele punt geven directe rede weer, als in het Nederlands.
Grammatica: 我说 … 她说 … is een parallelopbouw: onderwerp + 说 + dubbele punt + citaat. De herhaling van 再见 maakt de uitwisseling ritmisch en vriendelijk. Wil je specifieker afscheid nemen, zet een tijd voor 见: 明天见 (tot morgen), 下周见 (tot volgende week).
Valkuil: 再 is "weer" bij iets wat nog komt (zin 46), 又 bij iets wat al gebeurd is (zin 81). 再见 gebruik je bij elk afscheid, niet als begroeting; bij binnenkomen zeg je 你好. En 见 is niet 贝 (schelp) of 页 (pagina).
Samen naar buiten, en nog één blik op het winkelcentrum. Drie werkwoorden, één 了.
我们 = wij. 走 = lopen, 出 = naar buiten: een voet die uit een omhulsel stapt. 店 = winkel: 广 (dak) + 占. 又 = weer, bij iets wat al gebeurd is. 看 = kijken (手 boven 目). 商场 = winkelcentrum (zin 15).
Grammatica: 走 + 出 + 店 = "de winkel uit lopen"; 出 is het resultaat van 走, net als 到 in 走到 (zin 75). Daarna 又 + 看 + 了 + 看 = "keek nog eens even": 又 voor de herhaling, 看了看 voor de korte blik (zin 3, zin 12). De 了 staat maar één keer, in de tweede groep; bij zo'n reeks is dat genoeg.
Valkuil: 又 hoort bij het verleden, 再 bij de toekomst (zin 46, zin 80). 走出店 is "naar buiten", 走出去 is "naar buiten, van de spreker af"; 出来 komt naar de spreker toe. En 看了看商场 is "keek eens rond in het winkelcentrum", niet "keek de winkel aan".
Buiten de winkel komt de volgende vraag: gaan we nu eten? De vriendin gebruikt de A-不-A-vorm.
现在 = nu: 现 = 王 (jade) + 见 (zien), "voor je ogen verschijnen"; 在 = zijn, zich bevinden (met 土 onderaan). 要 = willen, nodig hebben. 不要 = niet willen; 不 wordt hier bú, tweede toon, omdat 要 vierde toon is. 去 = gaan, 吃饭 = eten: 吃 = 口 + 乞, 饭 = 饣 + 反, letterlijk "rijst eten".
Grammatica: 要不要 is de A-不-A-vraag: werkwoord + 不 + werkwoord. Je krijgt een ja/nee-antwoord en er is geen 吗 nodig — 要不要去吃饭? is al een vraag. Zo werkt ook 去不去, 是不是, 有没有 (zin 47). 要 staat hier als hulpwerkwoord voor 去: "wil je gaan".
Valkuil: zet nooit 吗 achter een A-不-A-vraag; kies één vraagvorm. 要不要 klinkt als een vriendelijk voorstel ("zullen we"), 你要去吗 is neutraler. En 吃饭 is een vaste combinatie: niet 吃食物 in gewone spreektaal.
Hij zegt ja en noemt meteen wat hij wil: noedels. 想 en 吃 staan naast elkaar.
想 = denken, willen: 相 (木 + 目, elkaar aankijken) boven 心 (hart) — kijken en het in je hart voelen (zin 60). 吃 = eten: 口 + 乞. 面 = meel, noedel; in het vereenvoudigde schrift viel 麵 (tarwe + gezicht) samen met 面 ("gezicht"). 条 = reep: 夂 boven 木. 面条儿 = noedels, letterlijk "meelrepen".
Grammatica: 想 + werkwoord = iets willen doen: 我想吃面条儿, 我想去中国. 想 is zachter dan 要; 要 klinkt stelliger en kan "moeten" betekenen. De 儿 achter 条 is geen woord "zoon", maar een noordelijke uitspraakklank (儿化): 面条儿 = miàntiáor. In het zuiden staat vaak gewoon 面条.
Valkuil: 想 + zelfstandig naamwoord betekent "missen": 我想家 = ik mis mijn huis. Voor "ik wil een schoen" zeg je 我要一双鞋, niet 我想一双鞋. Noedels bestel je per kom: 一碗面条, niet 一个面条.
De maaltijd krijgt een plek: een klein eethuisje naast het winkelcentrum.
我们 = wij. 去 = gaan, met 了 erna = "we zijn gegaan" (zin 15). 商场 = winkelcentrum (zin 15). 旁边 = naast: 旁 = zijkant, 边 = kant (辶 + 力). 的 verbindt de plaats met het zelfstandig naamwoord. 小 = klein: een haak met twee punten. 饭馆 = eethuisje: 饭 = 饣 + 反, 馆 = 饣 + 官; twee keer het voedselradicaal.
Grammatica: 商场旁边的小饭馆 = "het kleine restaurant naast het winkelcentrum". De bepaling (商场旁边) staat vóór 的, het zelfstandig naamwoord erna. Vergelijk 我穿的那双鞋 (zin 12) en 去年买的鞋 (zin 1): bepaling vóór kern. De 了 achter 去 rondt de beweging af.
Valkuil: zeg niet 小饭馆商场旁边; de plaats hoort vóór 的. 饭馆 is een gewoon eethuisje, 饭店 is vaak een hotel of groter restaurant. En 旁边 is "naast", niet "in de buurt" (附近). Het maatwoord blijft 家: 一家小饭馆 (zin 15).
Na het passen en kopen eten ze samen noedels; de schoenen zitten al aan zijn voeten. 一起 komt twee keer terug.
我 = ik, 们 = meervoud (亻 + 门). 一 = één, 起 = opstaan (走 + 己); 一起 = samen (zin 9). 吃 = eten: 口 (mond) + 乞 als klank. 面 = meel, tarwe; 条 = reep, lange strook, ook maatwoord voor lange dunne dingen (一条路, 一条鱼). 面条儿 = noedels, "meelrepen"; 儿 is de noordelijke erhua: miàntiáor. 也 = ook (zin 16). 说 = zeggen (讠 + 兑), 话 = spraak (讠 + 舌 tong); 说话 = praten.
Grammatica: 一起 + werkwoord = samen doen; 一起 staat vóór het werkwoord (zin 9). De twee helften zijn parallel; 也 plakt de tweede eraan. Een portie noedels tel je met 碗: 一碗面条.
Valkuil: 说话 neemt geen object: "Chinees praten" is 说中文, niet 说话中文. En 一条面条 is één sliert; een bord is 一碗面条. De 一 in 一起 klinkt yì (zin 9).
Tijdens het eten houdt hij zijn ogen op het paar: 又 en 看了看 maken samen "keek er weer eens naar".
吃 = eten (口 + 乞, zin 85). 饭 = maaltijd: 饣 (eten-radicaal, uit 食) + 反 als klank; 吃饭 = eten (zin 82). 的 + 时候 = "wanneer" (zin 14, zin 58). 又 = weer, bij iets wat zich herhaalt (zin 36). 看 = kijken (手 boven 目, zin 3); 看了看 = werkwoord + 了 + werkwoord, "even kijken" (zin 3, zin 64). 新 = nieuw (亲 + 斤, zin 19), 鞋 = schoen (革 + 圭).
Grammatica: de tijdsbijzin staat vooraan: 吃饭的时候,我 …. In de bijzin staat geen 了: het eten is decor, geen afgeronde daad. Daarna 又 + 看 + 了 + 看: de 了 zit ín het werkwoord, niet achter het object.
Valkuil: 又 hoort bij het verleden; "nog eens" in de toekomst is 再 (zin 46). Zeg niet 看看了. En 吃饭的时候 is vaste taal; 吃的时候 klinkt kaal.
De vriendin lacht om zijn verliefde blik: hij zit naar zijn eigen schoenen te kijken. Zoals in zin 7 leidt een dubbele punt de quote in.
朋 = twee keer 月, 友 = hand boven hand; 朋友 = vriend(in) (zin 6). 笑 = lachen: boven 竹 (bamboe), onder 夭 — denk aan een buigende bamboe. 了 achter 笑 = verandering: ze begint te lachen. 你 = jij (亻 + 尔). 真 = echt: 十 boven 具. 喜 = blij (口 onder 壴), 欢 = vreugde (又 + 欠); 喜欢 = leuk vinden (zin 26). 这 = dit (文 + 辶), 双 = paar (zin 4), 鞋 = schoen.
Grammatica: 真 staat vóór het werkwoord: 你真喜欢 = "jij vindt ze echt leuk". 这双鞋 heeft geen 的: aanwijzer + maatwoord + zelfstandig naamwoord (zin 13, zin 19). De ! maakt het een uitroep.
Valkuil: 真 is niet 很; 真 drukt verbazing uit. Zeg niet 真很喜欢 (dubbelop). En 这双鞋 is dit paar, 那双鞋 dat paar (zin 12).
Thuisgekomen trekt hij ze weer aan, ook al is de dag voorbij. 穿上 is het aantrekken van zin 34 en zin 54.
回 = terugkeren: een vierkant in een vierkant (zin 36). 家 = huis, gezin: 宀 (dak) boven 豕 (varken) — het varken onder het dak maakte van een huis een thuis. 回家 = naar huis gaan. 后 = na: 厂 + 一 + 口; 回家后 = na het thuiskomen, een tijdsbijzin zonder 的. 又 = weer (zin 36). 穿 = aantrekken (zin 1), 上 = resultaat: het zit nu aan (zin 34, zin 54). 新鞋 = nieuwe schoenen (zin 19).
Grammatica: X 后 = "na X", na een werkwoord of gebeurtenis: 回家后, 吃饭后, 三天后. Het is de tegenhanger van X 的时候 (zin 14, zin 86): dat is "tijdens", dit is "erna". De tijdsbijzin staat vooraan.
Valkuil: 回家的时候 betekent "toen ik thuiskwam", niet "nadat ik thuis ben". En 穿上 is de daad, 穿着 de toestand (zin 41, zin 70).
Binnen loopt hij een rondje op zijn nieuwe schoenen: de kamer is het toneel, 走了一会儿 de duur. Dezelfde proef als in zin 35 en zin 70, nu binnenshuis.
我 = ik. 在 = zich bevinden, in/op (zin 11): 才 boven 土, "op de aarde staan". 房 = huis, kamer: 户 (deur) boven 方 als klank. 间 = kamer: 门 (deur) met 日 (zon) ertussen — licht tussen de deurbladen. 房间 = kamer. 里 = binnenin (zin 16). 走 = lopen (zin 2). 了 + 一会儿 = een tijdje (zin 2, zin 35).
Grammatica: 在 + plaats + 里 staat vóór het werkwoord: 我在房间里走. De plaatsbepaling komt nooit achter 走. Daarna 走 + 了 + 一会儿: de 了 achter het werkwoord, de duur erachter — "een tijdje gelopen" (zin 2).
Valkuil: 房间 is de kamer, 房子 het huis als gebouw en 家 het thuis; ze zijn niet uitwisselbaar. Zeg niet 我走了一会儿在房间里. En 间 lees je jiān, met een vlakke toon.
Het eindoordeel over het paar: mooi én lekker. Bijna dezelfde zin als zin 63, maar nu met 这双鞋 als onderwerp.
这 = dit (文 + 辶), 双 = paar, maatwoord voor schoenen (zin 4, zin 13), 鞋 = schoen (革 + 圭). 好 = goed (女 + 子), 看 = kijken; 好看 = "goed om naar te kijken" = mooi (zin 22). 也 = ook, bij een tweede eigenschap (zin 63). 很 = heel, bij een bijvoeglijk naamwoord vaak de neutrale verbinding (zin 63). 舒 = behaaglijk (舍 + 予), 服 = 月 (lichaam) + 卩; 舒服 = comfortabel (zin 2).
Grammatica: twee bijvoeglijke naamwoorden na elkaar, zonder 是: 这双鞋好看,也很舒服. Het eerste deel heeft geen 很, het tweede wel; 也 zegt: niet alleen mooi, maar ook lekker.
Valkuil: zeg niet 这双鞋是好看; bij een bijvoeglijk naamwoord als gezegde valt 是 weg (zin 63). En 好看 gaat over het uiterlijk, 舒服 over het gevoel aan je voet.
De belofte voor de volgende keer: dan gaan deze schoenen mee naar buiten. 就 maakt van een plan een besliste keuze.
下 = onder, beneden (een streep onder een streep), 次 = keer (冫 + 欠, zin 41); 下次 = de volgende keer. 出 = uit: twee bergen (山) op elkaar. 门 = deur (twee deurbladen); 出门 = de deur uit gaan. 我 = ik. 就 = dan, meteen: 京 + 尤; het koppelt gevolg aan voorwaarde. 穿 = dragen (zin 1). 这 = dit, 双 = paar (zin 4), 新鞋 = nieuwe schoenen (zin 19).
Grammatica: [tijd of voorwaarde], + onderwerp + 就 + werkwoord: 下次出门,我就穿… 就 staat vóór het werkwoord en na het onderwerp. Geen 了 en geen 会: het is een voornemen. Vergelijk zin 73.
Valkuil: 就 betekent hier "dan", niet "alleen"; "alleen" is 只 (zin 49). Zet 就 niet achter 穿. En 出门 is één blok: 出 alleen is "uit" als richting.
De les sluit met een vraag aan de kijker: welke kleur kies jij als je schoenen koopt? Dezelfde vraag als in zin 26, nu zonder 呢.
你 = jij (亻 + 尔). 买 = kopen: traditioneel 買 = 网 (net) + 貝 (schelpengeld) (zin 1). 鞋 = schoen (革 + 圭). 的 + 时候 = wanneer (zin 14, zin 58, zin 86): 买鞋的时候 = "als je schoenen koopt", een gewoonte, geen eenmalig moment. 喜欢 = leuk vinden (zin 26). 什么 = wat (zin 24), 颜色 = kleur: 颜 met 页 (hoofd) rechts, 色 = kleur (zin 20, zin 26).
Grammatica: de vraagzin houdt de woordorde van een mededeling; 什么 staat waar het antwoord zou staan: 喜欢什么颜色. Geen 吗, want 什么 maakt de vraag al. De tijdsbijzin 你买鞋的时候 staat vooraan.
Valkuil: 的时候 hoort bij een werkwoord, niet bij een zelfstandig naamwoord. En de 的 in 的时候 is geen bezit (zin 14). "Welke kleur" is 什么颜色, niet 颜色什么 (zin 26).